Lijden.

Tags

, , ,

Natuurlijk is er lijden. Maar weet je wel wat lijden is?

IK BEN HET LIJDEN.

Wat ook gemanifesteerd wordt, ik ben het functioneren zelf! Wat ook waargenomen wordt, ik ben het waarnemen. Ik ben de doener, en datgene wat gedaan wordt.

Ik ben het totale bewegen zelf. Dit is Waarheid.

Meer hoef je niet te weten.

Wat ik zei heb ik voor mezelf gezegd. Jij en ik zijn geen twee maar hetzelfde: absolute eenheid.

 

Nisargadatta Maharaj

6c58010fd8962887124c2964ff9ada5e

To delete or not to delete…

Het gebeurde dat ik mij ongemerkt begon te interesseren voor advaita vedanta. Ik weet ook niet waarom maar dat doet er eigenlijk verder niet eens toe. Feit is dat ik in de loop der jaren een heuse verslaving voor de materie ontwikkelde; het liet mij niet meer los. Ik vertaalde een heleboel teksten, schreef er zelf ook een aantal en voor ik het goed en wel besefte, had ik een hele verzameling bij elkaar.

delete

Wie zou dat ooit nog lezen, dacht ik, en een paar keer was de delete-knop heel dichtbij. Waarom al die dingen niet op een blog bundelen? Misschien heeft op die manier er ergens iemand nog wel wat aan. Het samenstellen van dit blog geeft mij trouwens meteen de gelegenheid een selectie te maken; iets waar ik anders nooit meer aan toe kom.

De wereld wilt bedrogen worden, laat haar dus bedrogen worden“, een spreuk die mij al heel mijn leven heeft geïntrigeerd. Betere titel voor dit blog verzamelde teksten, kan ik zelf niet verzinnen.

Ik wens iedereen die hier al dan niet toevallig verzeild geraakt veel leesplezier en ik ben altijd bereid om vragen of reacties van enige commentaar te voorzien!

Tao Te Ching.

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

a feather and a stone equally balance

 Een naam voor het Onnoembare, is maar een naam. Het Onnoembare is dat, wat alles doet zijn. Door dingen een naam te geven wordt het ondeelbare verdeeld.

Al die kunstmatige kleuren verblinden de ogen der mensen. Al die gemaakte muziek verdooft de oren. Al die verschillende smaken stompen de smaak af.

Wat een eindeloze flauwekul. Iedereen is onrustig en opgewonden alsof ze naar een voetbalwedstrijd kijken.

Voordat de schepping tot uitdrukking kwam, was er al iets, volmaakt maar nog zonder vorm, stil en onveranderlijk, alom aanwezig en onuitputtelijk. Men kan het beschouwen als de scheppende kracht van al wat is. Ik kan het niet beschrijven, maar ik noem het maar Tau.

Het zware is de bron van het licht. De onbewogen beweger de oorsprong van alle beweging. Daarom kan de ware mens de hele dag in beweging zijn. Omdat niet hij het is die zich beweegt, maar omdat hij zich op het leven laat voortdrijven.

Wie hun oorspronkelijke natuurlijkheid verlaten, worden beschaafd. In de ogen van de ware mens gedragen zij zich als toneelspelers.

Culturen die hun hoogtepunt bereiken, luiden hun eigen verval in. Culturen zijn niet natuurlijk, en wat kunstmatig is vergaat.

Wie de ander door heeft is slim. Wie zichzelf kent is wijs. Wie anderen overwint is machtig. Wie zichzelf overwint is standvastig. Wie tevreden is, is rijk. Wie veel wil, is almaar bezig. Wie zichzelf blijft, is uit een stuk. Wie sterft vóór hij sterft, leeft eeuwig in het nu.

Want de weg naar zelfkennis is wrang en onaangenaam, niet aangenaam om onder ogen te zien en pijnlijk om te horen, maar geeft een onuitputtelijke kracht.

Wie in deze wereld menslievend heet, verwacht dankbaarheid terug. Wie in deze wereld eerlijk heet, heeft een dubbele agenda. Wie zich aan deze wereld heeft aangepast, eist dat anderen dat ook doen. En anders dreigen ze en worden ze boos.

Het onuitsprekelijke doet het Ene ontstaan. Het Ene het tweede. En uit het tweede ontspruit het derde. Het derde brengt de hele schepping tot leven. Alles wordt gedragen door het Duistere en komt aan het licht. De adem van de Leegte schept de ordening. Wat de mensen haten is alleen zijn, onbelangrijk en nutteloos zijn, en toch is dat waar de ware mensen hun behagen in scheppen.

Dat juist in het niets doen het ware geluk ligt. Dat begrijpen in deze wereld maar heel weinig mensen.

Wie wijs is streeft naar waar de anderen niet naar streven, en vindt belangrijk wat de anderen onbelangrijk vinden. Hij leert af wat de anderen aanleren, en keert terug naar de toestand die de anderen verlaten hebben. Dan kent hij de weg terug naar de oorsprong, maar beseft dat de mensen het niet willen horen.

Mijn woorden hebben een oorsprong, mijn manier van leven een principe, maar omdat de mensen dat niet durven zien, kunnen zij mij niet begrijpen. Er zijn maar heel weinigen die mij begrijpen en voor hen ben ik erg waardevol. Wie wijs is gedraagt zich daarom onopvallend, maar hij blijft zichzelf.

Beseffen dat je niets kunt weten, dat is wijs. Wie niet begrijpt dat hij niets kan weten, is gek.

Dr. Shankar

Tags

, , , , , , , , ,

 

vsshankar-1

We zien eigenlijk allemaal hetzelfde: de wereld is niets anders dan gereflecteerde energie. Die energie reflecteert zich als beelden, woorden en kleuren en daarom is het ‘verstand’ ook een deel van diezelfde energie – denken is geluid en geluid is energie. Het ongekende wordt op die manier gelabeld door het denken, door zichzelf dus. Gewaarzijn bedriegt dus zichzelf. Op die manier wordt een illusoire wereld manifest als ‘denken’ en ontstaat de idee dat de mens de doener, de spreker en de denker is.

Waarom leven we? Elke zin of bedoeling van het leven die je zou kunnen bedenken is slechts een gedachte. Zijn we slechts primitieve dieren met het vermogen na te denken over allerlei zaken en erover te filosoferen…maar zonder enige betekenis?

In principe is dat erg ontgoochelend, toch? Voor het EGO zeker maar als je het leven begrijpt, weet je ook wat ‘ontgoocheling’ is en ben je er vrij van.

Misschien is dat de ware zin van het leven, dat je het ziet als een illusie en dat je elk moment onvoorwaardelijk kunt genieten, wat er ook kome, zonder angst of woede, zonder na te denken over wat moet ik morgen doen of ik hoop dat alles goed zal gaan.

Maar dan zou je toch ook kunnen zeggen: ik doe niets meer en blijf de ganse dag in bed. In theorie ja maar dit toont aan dat het voor jou tot hiertoe slechts een geloof is. Alles zal precies gebeuren zoals het gebeurt en jij zou niet kunnen voorkomen om toch weer aan de slag te gaan. Een job te zoeken enz.

Leven gebeurt, sowieso, wat jij er ook moge over denken. Dus wees gerust! Zelfs als je gelooft dat jij niet de doener bent, blijft alles aan de gang, vanzelf en als je dit beseft, dan is dit wijsheid.

Rara?

Om te weten wie ik ben, moet ik weten wie ik niet ben.
Maar als ik niet weet wie ik ben, kan ik ook niet weten wie ik niet ben.

Om te weten wat ik ben, moet ik weten wat ik niet ben.
Maar als ik niet weet wat ik ben, kan ik ook niet weten wat ik niet ben.

Om te weten dat ik ben, moet ik weten dat ik niet ben en dat kan ik nooit tenzij ik weet dat ik ben en dat weet je niet tenzij je ook weet dat je niet bent.

Om te weten dat ik denk, moet ik ook weten dat ik niet denk en dat kan alleen maar door te denken.

Om te weten dat ik bewust ben, moet ik ook weten dat ik onbewust ben. Maar als ik onbewust ben, ben ik mij daar niet bewust van.

Om te weten dat ik weet, moet ik ook weten dat ik niet weet. En weten dat ik niet weet is ook weer weten.

Hopeloos.

Voor degene die denkt dat hij het moet weten.
En die is er niet.

Wanneer ik echter niet eens weet dat ik niet weet, dan wil ik ook niets meer weten.

En er valt niets te weten…..

 

om te Zijn.

Pure Nonsens.

Tags

, , , , , , , , , ,

activites-exterieur-enfants

 

Het is gewoon onmogelijk jezelf te doorzien. Dat is pas dualiteit.!

Het is allemaal nonsens. Begrijpen, verstaan, doorzien…leidt enkel tot meer dualiteit. Er valt helemaal niets te begrijpen of te verstaan. Wie zou dat moeten doen en waarom zou dat nodig zijn?

Het is een vicieuze cirkel, onmogelijk aan te ontsnappen. Het is onmogelijk aan dualiteit te ontsnappen en daarom is het precies non-dualiteit. Het feit dat jij onmogelijk kunt begrijpen – door er buiten te staan – wat jij bent, is precies omdat enkel non-dualiteit is.

Elk begrip, elk concept zoals gewaar-zijn, leven, verlichting, inzicht…leidt enkel maar tot meer verwarring: het individu meent iets begrepen te hebben.

Onzin. Beweren dat jij al dan niet bestaat, waar heb je dat voor nodig? Het heeft geen enkel belang, het stoort niemand. Het doet niet eens ter zake.

De eenvoud en daarmee ook de schoonheid zit hem in het feit dat er helemaal niets te begrijpen valt. Door niemand.  Leven is zichzelf genoeg.

Pas als het je werkelijk niet meer interesseert, is dat wat is dat wat is. Elke vraag is dan pure onzin. Waarom zou je jeZelf in vraag stellen? Dat is zielig. Dat is behoeftig.

Elke vraag is heiligschennis, je schendt daarmee de heiligheid, de heelheid.

Komaan…ga liever buiten spelen!

Overtuiging.

Tags

, , , , , , , ,

 

overtuigingen_crop_center_center_700x325

 

Wanneer je, als door de bliksem getroffen, totaal beseft dat al je overtuigingen op niets gebaseerd zijn, stort je wereld in.

 

Dat is het einde van die ‘ik’ die gelooft dat hij het zonder die overtuigingen niet redt.

Dan is er vrijheid.

De vrijheid van jezelf.

 

Hoe of waarom of wanneer dat gebeurt?

Ik zou het niet weten.

Nieke Niemand.

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

nobody-pic

Hoe weet je dat je niemand bent? Dat kun je niet weten. Dat IS. Om iets te weten moet er eerst iemand zijn. Als je niemand bent is er noch weten noch niet-weten. No Problem. De problemen komen er pas wanneer gezegd wordt  dat je beter zou moeten weten. Je verstand gebruiken. Wie moet dat dan gaan doen? Je begrijpt er niets meer van. En het was allemaal zo eenvoudig! Zo simpel, speels en vrolijk! Waarom moet het nu plots zo moeilijk?

Een identiteit, wat is dat? Er was  niet eens het gevoel iemand te zijn en dat was niet goed of niet slecht, dat was zoals het was. Pas in de omgang met anderen, leek een identiteit van levensbelang.  Zonder identiteit kon je niet meer overleven. Het voelde heel bedreigend, beangstigend. Je was mensenschuw, eenzelvig.

Je werd acteur en de tekst werd vanzelf aangeleverd. Als je hem maar lang genoeg herhaalde, werd hij je identiteit. Het werd een rol met een bedrieglijke veiligheid: je kon er immers altijd uitvallen. Het leek of je vals speelde, je zat de boel te belazeren! Je deed gewoon alsof man! En je wist het nog ook! Een schande! Hoe kon iemand mij nu nog ooit graag zien? Ik deed alsof en ik wist dat ik alsof deed. Tegelijkertijd! Was ik werkelijk de enige die dat zag? Had niemand dat dan door? Neen, niemand had het door omdat ze helemaal in hun eigen rol opgingen!

Hun identificatie was totaal. Zij wàren iemand, ik speelde iemand. Hoe dom, die rol zo ernstig te nemen! Hoe hield je zoiets vol? Ik alvast niet zo heel erg lang. En precies omdat het mij zoveel moeite kostte, was ik liefst alleen, op mezelf. Er alleen maar zijn voelde heel bevrijdend. Er was geen angst of twijfel. Er waren geen vragen.

Waarom doe je dat nu? Zie je niet dat je totaal verkeerd bezig bent? Je helpt jezelf en iedereen en alles in de vernieling! Gebruik toch je verstand man, doe een beetje volwassen! En de paniek sloeg als de bliksem toe: hoe doe je dat, volwassen zijn? En waarom volwassen zijn? Volwassen zijn is veel te serieus, er is niks aan. Volwassenen doen gewichtig en lijken verbazend zeker van zichzelf. Ze menen het allemaal zo erg! En vooral dat laatste maakte me bang. Doodsbang.

Het blijft me een raadsel: waarom gelooft iedereen zo sterk in zijn rol ondanks alle miserie die ze zich daarmee op de hals halen? Ze stellen zich eerst een doel en gaan dat vervolgens proberen te bereiken. He?!? Soms lukt het en dan lijken ze even tevreden maar meestal lukt het niet en voelen ze zich verschrikkelijk ongelukkig. Het leven is onrechtvaardig! Het is niet eerlijk! En ze hadden het zich allemaal zo anders voorgesteld. En ‘voorstellen’ is precies wat ze doen: ze geven een voorstelling, ze voeren een toneelstuk op.

Het gebeurde zelden dat ik mijn rolmasker, mijn persona, durfde af te zetten. Maar meestal viel dat niet in goede aarde. Het hing een beetje van het moment af. Had men het gevoel dat ik te beklagen viel, dan bleven zij in hun rol bevestigd en was het ok. Maar doorgaans was ik voor hun te direct, te arrogant en al helemaal te confronterend. Ze keken in de spiegel die ik hun voorhield en de rol die ze speelden lag plots akelig bloot. De onzekerheid, de angst sloeg in alle hevigheid toe en omdat ze helemaal niet van plan waren die rol, die houvast ook maar een moment op te geven, gingen ze snoeihard in de verdediging.  Ze wilden van geen wijken weten omdat opgave van hun rol gelijk stond met de dood.

Er is geen angst voor de dood als er niet iemand is. Daar hadden ze echter geen oren naar want zij waren overtuigd iemand te zijn. Ze hadden niet voor niets al die moeite gedaan om iemand te worden. Elke overgave hield onvermijdelijk het in elkaar storten van hun wereld in. Letterlijk. En dan wachtte hun de Grote Onzekerheid: Wie ben ik?

Wie ben ik?

Met negentien was de druk zo hoog dat ik mij wanhopig afvroeg waarom ik in hemelsnaam geboren was? De meesten stellen zich pas vragen in het oog van de dood. Waartoe dient dit alles? Wat heeft het voor zin? Waarom, waarom?  Maar het leven stelt geen vragen. Er zijn ook geen antwoorden. Het is niet het leven dat ondraaglijk is, het is de rol die je speelt. Dat is de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Als je denkt dat je iemand bent, dan heb je ook wat te verdedigen. Dan moet je vechten voor je rechten. Leven wordt dan een opgave, een taak. Maar als je rechten hebt, heb je meteen ook plichten. Verplichtingen om na te komen. Je draagt verantwoordelijkheid. En dat is een zware last. Als je niet eens weet dat je iemand bent, speelt dit allemaal niet. Dan is er louter spel, avontuur. Een spel dat je met overgave speelt, in vol enthousiasme.

Voor het kind is leven één grote speeltuin. Het blijft nergens bij stilstaan maar geniet met volle teugen. Er is pijn en verdriet maar er is ook vreugde en plezier. De pijn is snel vergeten want er is altijd wel iets nieuws te beleven. Het gaat onvermoeid door. Maar als je denkt dat dit jouw leven is, slaat de beperking toe. Er is haast bij! Je moet vooruit! Je hebt de tijd niet meer om te genieten van wat er is. Het leven is veel te kort, straks is het voorbij. Die angst voor het einde maakt je leven tot een hel. Je wilt alles begrijpen en vasthouden. Je gaat je leven inkapselen, inkaderen, omlijsten. Je stopt het in een cel. Een kale, zielloze cel vol dode herinneringen.

Ik heb dit nooit verstaan. Het heeft altijd heel ver van mij gestaan.  Men zegt dat ik wereldvreemd ben. Vreemd aan de wereld. Dat is zo en zal altijd zo zijn; het is nooit anders. Ik schuw hem, die wereld der volwassenen, zo veel ik kan. Daar is moed voor nodig. De moed om jezelf te zijn. Er zijn geen regels en voorschriften om gewoon jezelf te zijn. Er is moed voor nodig om niet te weten hoe het moet.

Want Leven is geen kwestie van moeten. Het is een ont-moeten.

Het is een zijn.

Een gebeuren.

Een happening.

Walt Whitman

Tags

Description 	Walt Whitman - Brady-Handy.jpg Walt Whitman. Library of Congress description: "Walt Whitman". Source 	Library of Congress Prints and Photographs Division. Brady-Handy Photograph Collection. http://hdl.loc.gov/loc.pnp/cwpbh.00752. CALL NUMBER: LC-BH82- 137 [P&P] Date 	 between 1855 and 1865 Author 	 [?] Brady, Mathew Date of birth/death 	ca. 1823 	15 January or 16 January 1896 Location of birth/death 	Warren County, New York 	New York City Work period 	1844 - ca. 1887 Work location 	 New York City and Washington, D.C. Permission (Reusing this image) 	 PD

I think I could turn and live with animals, they are so placid and self-contained.
I stand and look at them, long and long.
They do not sweat and whine about their condition.
They do not lie awake in the dark and ween for their sins.
They do not make me sick discussing their duty to God.
No one is dissatisfied, not one is demented with the mania of owning things.
Not one kneels to another, nor to his kind that lived thousands of years ago.
Not one is respectable or unhappy over the whole earth.

Object is Subject.

Tags

, , , , , , , , ,

Het is welhaast bizar! Denken zou een hersenfunctie zijn, biologisch dus. Een biologische functie zoals het werken van de maag of de lever.

De vraag is dan: wie heeft dit ontdekt? Het denken?

Alleen het denken zegt dat er denken is. De beste manier om zichzelf in stand te houden. Het is net politiek. Het denken is fascistisch in die zin dat het zichzelf beschermt. Je kunt het denken nooit in twijfel trekken want dit ‘in twijfel trekken’ is op zich reeds denken. Het ontsnapt hoe dan ook altijd de dans!

Maar het denken weet niets. Denken kan zichzelf niet denken. Denken denkt van alles en weet overal iets over te vertellen, het heeft de kennis in pacht maar het kan zichzelf niet denken en daar gaat het mis…

Als de gedachte ‘ik voel me niet zo goed’ opkomt, dan kan het denken die gedachte niet denken. De gedachte of gewaarwording IS er namelijk al!

Ze is er al voor het denken ze kan denken! Daar gaat het denken…

Denken weet niet dat het er is. Net als alles. En het weet ook niet dat het dat niet weet; dat is het leuke. Zo kan het bezig blijven terwijl niemand het doet. Het doet zichzelf namelijk.

Het object van denken – waarnemen, weten, ervaren – is tegelijk het subject. Dat wat waargenomen wordt is de waarnemer zelf! Dat wat ervaren wordt – de ervaring – is de ervaarder. Blijft enkel denken of waarnemen of ervaren of Zijn over.

Waarnemen lijkt zich te splitsen in een waarneming en een waarnemer, een object en een subject maar object en subject zijn één.