Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

De normale situatie van de mens is dat hij zich een persoon voelt te midden van anderen in de wereld. Hij staat alleen en afzonderlijk. Hij neemt waar, ervaart. Hij weet dat hij leeft. Er is een ik die waarneemt, die bestaat en die anders is dan al het andere. Hij heeft zijn eigen gevoelens, gedachten, herinneringen en ideeën over wat er rondom hem gebeurt. Hij is geïsoleerd. Deze isolatie zorgt ervoor dat er allerlei problemen kunnen opkomen. Hij kent angst, woede, hij is vaak eenzaam en verdrietig, hij voelt zich bedreigd, is bang voor het onbekende en vreest de dood. Hij ervaart ook zijn eigen lichaam als ‘van hem’.

De abnormale situatie van de mens is dat zijn geest verzinkt in het lichaam. Dat er niet langer een denker aanwezig is in dat lichaam. Dat de intelligentie van het leven het lichaam zelf is. Op dat moment is de mens niet langer geïsoleerd want het is enkel door het denken dat een onderscheid kan gemaakt worden. Het lichaam functioneert harmonisch en volledig uit zichzelf. Het lichaam is een gewaarwording te midden gewaarwordingen. Het lichaam ziet, hoort, voelt, ruikt en proeft niet. Het is niets anders dan het zien, horen, voelen, ruiken en proeven zelf. Het staat niet los van zijn omgeving, het is ermee één omdat er niet langer een ‘ervaarder’ of ‘denker’ aanwezig is die ervaringen beleeft. Het lichaam is de ervaring zelf. De beweging die één is met zichzelf, met ‘alle andere bewegingen’ die niet langer anders zijn omdat de enige die daarin onderscheid maakt, het denken, de persoon, de denker, niet langer de plak zwaait.

crazy_catscrazy-cats

De paranoia is metanoia. Het lichaam is nooit geboren, leeft niet en sterft ook niet. Het is noch bewust, noch onbewust. Het is. En dat Zijn is Weten genoeg. Het lichaam weet niet dat het er is en weet ook niet dat het dat niet weet. Het is de illusoire denker die gelooft dat hij weet dat hij bestaat, bewust is en daarom ook dat hij niet bestaat, dat hij onbewust is. De denker die gelooft dat hij waarneemt, handelt, denkt en praat. Het lichaam praat niet. Het lichaam neemt niet waar, het is waarnemen. Er is niet langer een subject-object verhouding van een individu naar de wereld toe. Het object is subject geworden. En dat subject is één, zonder tweede en is daarom zelfs niet eens subject meer want het kent geen objecten, het kent enkel zichzelf door te zijn. Voor het lichaam bestaat er geen lichaam. De enige die dit beweert is de illusoire denker.

Het lichaam is en is tegelijk niet want er is niet langer iemand om het waar te nemen.

Het ‘lichaam’ is het moment zelf, tijd en ruimte, dat elk moment opnieuw geboren wordt en sterft, beweegt, zonder begin of einde.

 

Advertisements