Tags

, , , , , , , , , ,

Wij willen vrij zijn en daarom proberen we vrij te zijn van onszelf. We proberen het ‘ik’ op te geven. En dat is juist het probleem. Er is geen ‘ik’ om op te geven. Het idee dat er een ‘ik’ is om op te geven – dat ‘ik’ wat ons problemen geeft, wat ons pijn geeft, jaloezie, angst, egoïsme… – is net het probleem.

Er valt niets op te geven omdat er niet iemand is die iets kan opgeven.

break-free-from-social-anxiety

Het is net het idee dat er een manier bestaat om vrij te zijn – uiteindelijk vrij van jezelf te zijn – die onvrij maakt. Je bent al vrij, want je bent alles wat is. Je bent angst, boosheid, eenzaamheid, angst, jaloezie.. Je bent dat allemaal maar jij gelooft dat het mogelijk is om daar van af te komen.

Je wilt niet vrij zijn van angst want dan besta jij niet meer. Maar je bent al vrij van angst, want ‘angst’ is wat jij bent. Dat wat is. Als jij angst bent, is er zelfs geen angst meer. Dan is enkel wat is. Ongekend. Leven zelf. Je zit midden in het leven, je bent het leven en je wilt er vrij van zijn.

Je denkt dat je verdriet hebt en dan wil je er van af. Maar wat jij denkt dat je hebt, kun je niet kennen, ook al geef je het een naam. Het feit dat je denkt dat je het kent, gebeurt enkel in het vergelijkend denken. Maar dat vergelijken berust op woorden, niet op realiteit. Je vergelijkt het verdriet met het moment waar je geen verdriet had maar dat moment is een herinnering, geen levende waarheid.  Het ‘verdriet’ wat nu is, is het levende en dat ga je vergelijking met een gedachte, met toen je geen verdriet had en dat is appelen met peren vergelijken.

De hele ontsnappingspoging gebeurt dus louter in het denken vanuit een fictief ‘ik’.

Leven stoort zich daar echt niet aan.

Ik ben die ben.

Advertisements