Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Je zult je eerst los moeten maken van de kudde, van wat je altijd als normaal hebt gezien, begrijpen dat alles wat je geleerd hebt in het leven slechts eigen- en groepsbelangen dient, dat je leven, gedreven door ijdelheid en egoïsme, tot nu toe een vergissing is geweest en dat je niet geleefd hebt zoals je had kunnen leven. Je moet je karakter als aangeleerd gedrag doorzien, tot je de laatste penning hebt ingelost en helemaal naakt staat. Dan wordt de laatste stap je geschonken, vanuit de vertwijfeling naar de rust. Dan vallen de schellen van de ogen en zie je pas helder. Eerst dan begrijp je dat je alleen maar mens bent. Dan zie je overal om je heen hoe alle mensen een toneelspel spelen, getooid met de maskers van hun karakter, beroep, religie en andere groepsmaskers en je kunt je aanvankelijk niet voorstellen dat zij dat niet zien. Het brengt je in verwarring als je je realiseert dat je meer weet dan alle groten der aarde, omdat je weet dat je niets meer hoeft te weten. Want als je jezelf kent weet je dat kennis alleen nodig is voor een leven in de maatschappij en om die kennis te ontzenuwen. Maar je begrijpt alles.

De grijsaard zal in zijn dagen niet aarzelen, een klein kind van 7 dagen naar de plaats des levens te vragen, en hij zal leven.

Van alles wat de mens bezit is zijn ware aard het enige waardevolle. De rest is bagage waarvan je je moet ontdoen om jezelf te worden.

Gelukkig is degene die zichzelf gebleven is, die is wat hij is, en niet verworden is tot een innerlijk verdeelde. Gelukkig is het kind dat niet uit het paradijs verdreven is door aanpassing aan de onrechtvaardige maatschappij.

Zonder bezit, zonder meningen en zonder overtuigingen zijn ze geboren en zonder dat alles zullen ze uiteindelijk weer het leven verlaten. Wat een verspilde moeite is het verzamelen van al die ballast als je dat toch weer af moet staan.

Wie de maatschappij in al zijn zinloosheid, onrechtvaardigheid en tegenstrijdigheden heeft doorzien en daar afstand van neemt en niet meer meedoet, is te goed voor deze maatschappij.

Altijd maar druk om de toekomst zeker te stellen, altijd maar bezig om gelukkig te worden, nooit tijd om te leven, gaat het leven aan de mensen voorbij. En als ze alles geregeld hebben is het te laat en verlaten ze het leven zonder ooit echt geleefd te hebben. Werken is voor de dwazen.

De meester gaat behoedzaam te werk, want je zult de waarheid daaraan herkennen, dat je hem niet graag hoort. Dat je zelf tot de ontdekking komt dat je je hele leven geslapen hebt is een pijnlijke ontdekking, maar als je dat tegen een ander zegt? Mensen willen de waarheid helemaal niet weten, tenzij zij met hun rug tegen de muur staan. Daarom gaan ze door met het spel en vragen zich niet af of ze het wel moeten spelen.

Neem afstand van de denkbeelden van je ouders, van alles wat ze je geleerd hebben om een radertje in de maatschappij te worden. Zij hebben het goed bedoeld maar wisten niet wat ze deden. Heb ze lief zoals je je medemensen lief hebt. Als ouders hebben ze je verkreukeld en het paradijs uitgeleid, omdat ze dachten dat je iets worden moest. Zij hebben je geleerd wat goed en kwaad is en hoe je hoort te leven, omdat ze nooit zelf nagedacht hebben en alle woorden van mensen, die zij hoger en knapper achtten dan zijzelf, hebben geloofd.

In alle tijden hebben mensen kunnen weten dat hun wetten voor het leven niet klopten. Generatie na generatie heeft geleefd en is gestorven zonder ooit echt geleefd te hebben. Mensen hebben altijd geleefd naar door mensen bedachte wetten en zijn doof gebleven voor het altijd wel gewetene. In alle tijden zijn er mensen opgestaan die de stem van het geweten hebben proberen te vertolken. Er is nooit naar geluisterd.

 

Advertisements